Το όνομα μου είναι Rachel Corrie

Μερικές φορές χρειάζεται μια στιγμή θάρρους για να δημιουργηθούν θρύλοι. Μια τέτοια στιγμή θάρρους και αυτοθυσίας, που πολλοί θα ονόμαζαν ανοησία, κατέστησε την Rachel Corrie μια σύγχρονη ηρωίδα, ένα παντοτινό θρύλο.

Το Μάρτιο του 2003 τα Μ.Μ.Ε παγκοσμίως ασχολούνταν με την υπόθεση της 23χρονης Rachel Corrie, η οποία έχασε απροσδόκητα την ζωή της προσπαθώντας να σώσει το σπίτι ενός Παλαιστίνιου φαρμακοποιού από Ισραηλινή επιχείρηση κατεδάφισης στην Λωρίδα της Γάζας.

H ιστορία αυτή δύο χρόνια αργότερα έμελλε να αποτελέσει έμπνευση για τον Άγγλο ηθοποιό Alan Rickman ο οποίος με την βοήθεια της δημοσιογράφου της Guardian Katharine Viner δραματοποιεί και ανεβάζει στο Royal Court Theatre ημερολόγια και κείμενά της, με τον τίτλο «My name is Rachel Corrie». Ο θεατρικός μονόλογος  σημείωσε και σημειώνει μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Από τον Οκτώβριο το ελληνικό κοινό έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την παράσταση σε μετάφραση Μαρίας Πασχαλίδου. Στο ρόλο της Rachel η συγκλονιστική Δέσποινα Σαραφείδου.

Η Corrie ταξίδεψε στην Λωρίδα της Γάζας τον Ιανουάριο του 2003 ως μέλος της παγκόσμιας ακτιβιστικής ομάδας ISM ( International Solidarity Movement ). Μετά από δίμηνη εκπαίδευση ενεπλάκη σε διαμαρτυρίες κατά των κατεδαφίσεων σπιτιών αθώων Παλαιστινίων στην Ράφα. Οι  Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις έχουν δηλώσει ότι οι επιχειρήσεις αυτές αποδείχθηκαν σημαντικές για την αποκάλυψη τούνελ που εξυπηρετούσαν στο λαθρεμπόριο εκρηκτικών μηχανισμών και επομένως αναγκαίες για την άμυνα της χώρας. Συνήθως βέβαια τέτοιες επιχειρήσεις κατεδάφισης καταλήγουν σε αιματοχυσίες είτε Παλαιστίνιων που αρνιούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ή Ισραηλινών στρατιωτών που δέχονται τα πυρά Παλαιστίνιων ανταρτών.

Στις 16 Μαρτίου του 2003 η 23χρονη  Rachel Corrie βρέθηκε με έξι άλλα μέλη της ISM στην μέση μιας τέτοιας επιχείρησης. Η Ισραηλινή κυβέρνηση δηλώνει ότι

η συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν επιχείρηση κατεδάφισης αλλά προσπάθεια για καθαρισμό του χώρου από μπάζα και θάμνους για την αποκάλυψη εκρηκτικών μηχανισμών. Παρόλα αυτά η κατάληξη για την 23χρονη ακτιβίστρια ήταν μοιραία.

Ο αυτόπτης μάρτυρας Τζο Καρρ περιγράφει: « Η Rachel έκατσε κάτω για να εμποδίσει την μπουλντόζα. Παρόλα αυτά η μπουλντόζα συνέχισε να κατευθύνεται προς το μέρος της. Όταν έφτασε τόσο κοντά ώστε το έδαφος κάτω από τα πόδια της να σείεται αυτή σκαρφάλωσε σε ένα μεγάλο σωρό από μπάζα ώστε να είναι ορατή στον οδηγό. Κι όμως αυτός την αγνόησε συνέχισε ευθεία μέχρι που την έριξε κάτω, χαμηλότερα από το ορατό του πεδίο. Τρέξαμε καταπάνω του ουρλιάζοντας και κουνώντας τα χέρια μας. Μάλιστα ένας από μας φώναζε από το μεγάφωνο. Αλλά ήταν πολύ αργά. Η μπουλντόζα συνέχισε να κινείται μπροστά πίσω χωρίς καν να σηκώσει την δαγκάνα της καταπίνοντας την ζωή του άμοιρου κοριτσιού. Μετά από λίγο αποχώρισε αφήνοντας το συνθλιμμένο της κορμί στο χώμα. Είμαι σίγουρος ότι ο οδηγός μπορούσε να την δει.»

Στις 26 Ιουνίου του 2003 η Jerusalem Post δημοσιεύει το πόρισμα του ισραηλινού στρατού κατά το οποίο μετά από εξονυχίστηκες έρευνες είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος της Rachel Corrie προήλθε από κτύπημα σ’ ένα κομμάτι σίδηρο και ο οδηγός δεν φέρει καμία ευθύνη αφού δεν είχε καμία γνώση για την παρουσία της στο δρόμο του. Αντιθέτως μάλιστα επιρρίπτει ευθύνες στην φιλειρηνιστική οργάνωση ISM για τις ανεύθυνη, παράνομη δράση του που οδήγησε τελικά στο θάνατο ενός από τα μέλη της. Προς αποφυγή παρομοίων ατυχημάτων στο μέλλον η Ισραηλινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε να λάβει μέτρα ασφαλείας όπως παρατηρητές στον χώρο της κατεδάφισης και κάμερες CCTV μέσα στις μπουλντόζες.

Στο θλιβερό αυτό γεγονός εντοπίζεται η διττή πλευρά της Αμερικής. Ενώ η Αμερικάνικη πολιτική υποστηρίζει εμμέσως πλην σαφώς την Ισραηλινή κυριαρχία στην περιοχή η μη-βίαιη αντίσταση της ISM αποτελείται κατά βάση από Αμερικάνους. Στατιστικά μάλιστα όχι μόνο στην Λωρίδα της Γάζας αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή οι μεγαλύτερες Αντιαμερικανικές οργανώσεις, ειρηνιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για την τήρηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποτελούνται στην πλειοψηφία τους από Αμερικανούς και Βρετανούς.

Είναι αξιοσημείωτη η έκταση της δημοσιότητας που έλαβε ο θάνατος της 23χρονης Αμερικανίδας από τα Μ.Μ.Ε παγκοσμίως ενώ είναι γεγονός ότι εκατοντάδες σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων. Μάλιστα την ίδια νύχτα του θανάτου της Corrie σκοτώθηκαν ακόμη 9 Παλαιστίνιοι στην Λωρίδα της Γάζας ανάμεσά τους κι ένα τετράχρονο κοριτσάκι. Χρειάστηκε λοιπόν η θυσία μιας Αμερικανίδας για την γνωστοποίηση της τερατωδίας που λάμβανε χώρα στην περιοχή. Πραγματικά αξίζει να αναρωτηθεί κανείς πόση αξία έχουν οι ζωές αυτών των ξεχασμένων στην μοίρα τους ανθρώπων αλλά και πόσες ακόμη ζωές πρέπει να χαθούν στο όνομα της ειρήνης για να χαραχτεί επιτέλους ένας ευοίωνος δρόμος προς την τελική επίτευξη της.

. (Για περισσότερες πληροφορίες:http://www.rachelcorriefoundation.org)

 Rachel Corrie Interview

Water Wars

In 2008, at the World Economic Forum, UN secretary Ban Gi Moon said: “The consequences for humanity are grave. Water scarcity threatens economic and social gains and is a potent fuel for wars and conflict”. 1.1 billion People worldwide don’t have access to safe drinking water, 75% of India and 80% of China’s surface water is polluted beyond use while 2.2 million people, mostly children are dying per year in developing countries because of no access to clean drinking water. The planet is progressively dessertified, people are dying, the biggest amount of the planet suffers with drought and as the world’s most precious resource is running out people are expected to fight for their right to water.

People will start immigrating to places where there is easiest access to water, resulting to overpopulation and internal conflict. Powerful countries as the US will turn their attention into manipulating countries with more sufficient water supplies and if not being able to, invade them while less fortunate, water-stressed countries will most likely be extinct. USA’s decision to build military bases, as well as the Bush family buying a lot of acres of land on the Paraguayan borders with Brazil are being disputed, as Brazil is one of the most water rich countries in the world. Experts go as far as naming Brazil the Middle East of water. The above might appear as fictional scenarios but according to World Water Crisis experts they are possible realities

Sir John Beddinghton, who at the moment is the Chief Scientific Adviser to the UK Government, dates the critical year in 2030 and calls it the “Perfect storm”

 – a time when the world will run out of water, energy and food.  

The most renowned water activist and expert in the world is probably Maude Barlow, according to whom three different problems make up the crisis – the dwindling freshwater supplies, inequitable access to water and the constantly growing corporate control of water. She points out that water should not be treated as a commodity but as a human right and common wealth.

Overall the causes of the water crisis as well as solutions for water conservation are complicated matters. The simplest way to explain a solution for the crisis is in Barlow’s own words:

 I feel that we need to have this covenant around water. And the covenant that I am talking about would have three parts.

First is the covenant from humans, and that is through our governments, to some extent, and through the United Nations and whatever, with the earth to stop destroying water. And that is probably the most important thing we can do. We have to stop polluting surface water and it has to be considered a crime to pollute.

We have to stop over pumping ground water. It is not sustainable. There are 23 million borewells in India alone, going 24x7, just taking that water up. It is water mining. It is not the sustainable use of that water. It is water mining. That has got to stop.

We have to retain water and bring back water into watersheds and we have to see ourselves more as a species that needs to live within nature's rules than try to bend nature to our rules with our technology and so on.

So, that is the first and that means more sustainable agriculture, that means we are not going to be able to grow [Inaudible] in the desert the way we are doing now. We are just going to have to change our way of life, much more local buying, local sourcing and so on.

The second part of the covenant would be a covenant to equality and justice around water, which would be to understand the roots of poverty in the global south and in the global north and to really address it, so that water is equitably distributed.

We call it water for all.

We believe deeply that everyone has that right.

And finally, we are talking about a kind of covenant with democracy that we feel that this should be publicly overseen, that the water, everything about it, should be public in terms of oversight, public accountability.

We have a right to know who has got hold of our water and believe me, there is nothing more fundamental in a community than some great big corporation from another country coming in and saying, "Thanks very much, thanks for taking care of that water, it is ours now."

Believe me, it doesn’t matter whether you are left or right or you live in the global north or the global south, it is something that just puts a bee under your bonnet about that notion. And people get up and say, "Excuse me." 

And when we demand this democratic accountability, people really respond to it and we are working at the United Nations to word a basic covenanteric convention that says water is a human right.

Blue Gold: World Water Wars is a thorough documentary on the water crisis by Sam Bozzo. The documentary is available on You Tube : http://www.youtube.com/watch?v=lKcf-RBHirw&feature=related

Γάμος: Το Δίλημμα του σύγχρονου Άμλετ

  Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί! Αυτό είναι το ερώτημα αφού πλέον και νομικά ένα ζευγάρι μπορεί απλά να συζεί, απολαμβάνοντας τα οφέλη του γάμου και αποφεύγοντας τα δεινά του. Το «Σύμφωνο Κοινής Συμβίωσης», όπως είναι η νομική ονομασία αυτού του φαινομένου, απασχολεί τον τελευταίο καιρό λαό, Πολιτεία και Εκκλησία. Χορός απόψεων έχει στηθεί στα Μέσα από υποστηρικτές και πολέμιους του νέου νόμου που το υπουργείο Δικαιοσύνης φιλοδοξεί να θεσμοθετήσει στο όνομα της ελευθερίας επιλογών και προόδου. Εκφράσεις όπως «πορνεία» και «οργή Κυρίου» ξεστομίζονται καθημερινά από ιερά στόματα προειδοποιώντας, ως μηχανισμοί εκφοβισμού, ότι πλησιάζουμε ολοένα και περισσότερο στη συντέλεια του κόσμου. Παρόλα αυτά η καινοτομία αυτή φαίνεται να γίνεται γενικώς αποδεκτή από τους νέους και δίνει, επιπλέον, ελπίδα στους ομοφυλόφιλους.

  « Που φτάσαμε παιδί μου», είπε χαρακτηριστικά η γιαγιά μου όταν την πληροφόρησα για τις εξελίξεις της εποχής. Όσο κι αν προσπάθησα να υπερασπιστώ τη νέα κατάσταση, η οποία θεωρώ λύνει περισσότερο θέματα κοινωνικής αποδοχής παρά αποτελεί λύση στο φαινόμενο των συνεχώς αυξανόμενων διαζυγίων, η γιαγιά μου, μέτοικος από το παρελθόν, έμεινε πεισματικά πιστή στις απόψεις τις…. «Εσείς οι νέοι…». Οι εποχές όμως αλλάζουν γιαγιά, οι απαιτήσεις και οι προτεραιότητες αναδιοργανώνονται. 

  Η ανάγκη για οικονομική εξασφάλιση, το κυνήγι μιας θέσεως σ’ ένα καλύτερο κοινωνικό status και οι απαιτήσεις που το προϋποθέτουν έχουν επισκιάσει την αξία του γάμου θέτοντας την σε δεύτερη μοίρα. Μάλιστα έχει αποδειχτεί ότι για μεγάλο ποσοστό ανδρών αλλά και γυναικών ο γάμος δεν αποτελεί εύκολη λύση για το ευ ζην τους όπως παλαιότερα αλλά φυσική κατάληξη σε μια σχέση. Επιπλέον πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν την δημιουργία οικογένειας στα πλαίσια της συμβίωσης έναντι του γάμου. Άλλωστε, όπως υποστηρίζουν, ό γάμος είναι απλά και μόνο ένα κοινωνικό event για τα «μάτια του κόσμου».

   Τα μάτια του κόσμου, η κοινωνική αποδοχή, η ισχυρότερη και αποτελεσματικότερη φυλακή για χάρη της οποίας ο άνθρωπος εθελοντικά γίνεται μαριονέττα σε μια κατάσταση «comme il faut». Είναι λοιπόν ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι νεότεροι άνθρωποι επιλέγουν να πετάξουν τις στολές και να κινηθούν βάσει των δικών τους επιλογών.

 «Πάει η αξία του γάμου.. πεθαίνει..» Η πεποίθηση αυτή, αν και όχι θερμή υποστηρίκτρια  του θεσμού, με φόβισε. Αλήθεια, παραδόσεις αιώνων μπορούν να εξαφανίζονται έτσι απλά? Όχι βέβαια. Κάτι τέτοιο απέχει πολύ απ’ την αλήθεια. Ο γάμος ούτε πεθαίνει, ούτε απαξιώνεται απλά μετατοπίζεται χρονικά στην ζωή του ανθρώπου. Βιολογική και  συναισθηματική ανάγκη του είναι τελικά να αναπαραχθεί και να δημιουργήσει οικογένεια. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να παντρεύονται απλά αργότερα και για άλλους λόγους.

  «Πρόσεξε ρε! Πάει να σε τυλίξει..», λέει κάποιος στον φίλο του που προτιμάει να περάσει το Σάββατο σπίτι με την σύντροφό του. Πρόκειται για την συχνή γαμο-φοβία που καταλαμβάνει τους άντρες όταν αισθάνονται ότι κάποιος στρατιώτης του είδους λιποτακτεί και οδεύει αισίως στην οικογενειακή συμβίωση. Αυτό φυσικά ισχύει μέχρι να φτάσει κι αυτός σ’ αυτή την θέση. Οφείλω όμως σαν γυναίκα σε πλεονεκτική θέση να μεταδώσω τα θλιβερά νέα. Κανένας δεν προσπαθεί να τυλίξει κανέναν. Οι γυναίκες πλέον έχουν αποκτήσει την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία ώστε να μην χρειάζεται να χρησιμοποιούν τα γνωστά δόλια μέσα, ευρέως διαδεδομένα μέσω του παλιού κινηματογράφου, για να «τυλίξουν» έναν άντρα. Η συμπεριφορά του καθένα στις σχέσεις και επομένως στον γάμο αποτελεί πια επιλογή κι όχι ένα συγκεκριμένο και επιτυχώς βιομηχανοποιημένου μοτίβο κωδικών αιτίας-αποτελέσματος. 

   «Σ’ αγαπάω απλά δεν είμαι έτοιμος/η ακόμη» είναι η συχνότερη δικαιολογία μετατόπισης του γάμου και στα δύο φύλα. Πότε δηλαδή θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηριστεί έτοιμος? Τι ακριβώς προσδιορίζει αυτή την χρονική στιγμή? Οι συχνότερες απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα είναι: «Όταν θα έχω αρκετά χρήματα…», «Όταν θα έχω σπίτι δικό μου..», «Όταν θα ζήσω την ζωή μου». Κι αν, αναρωτιέμαι, αν μέχρι να έρθει αυτή η κατάλληλη στιγμή δεν μπορεί να σύρει τα πόδια του? Η αλήθεια είναι ότι γεμίσαμε αναγεννημένους εφήβους, 50 στα 25, οι οποίοι…ζουν την ζωή τους. Τελικά όμως είτε στα 20 είτε στα 50 ο άνθρωπος αναζητά αυτό το έτερον ήμισυ. 

  Ο θεσμός του γάμου λοιπόν, με την ειλικρινή του έννοια κι όχι σαν ένα ολιγόωρο party που σφραγίζει συμβόλαια συμφερόντων συνεχίζει να επιβιώνει απλά με διαφορετικούς κανόνες. Δεν ανησυχώ πλέον. Είμαι σίγουρη ότι θεσμοί με τόσο στιβαρά θεμέλια δεν σβήνουν τόσο αναίμακτα απλά μεταλλάσσονται ανάλογα με τις εποχές που διανύουν και ίσως βελτιώνονται απελευθερωμένοι από ηθικοπλαστικά στοιχεία. Άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, ο καθένας ονειρεύεται στο τελευταίο σκαλοπάτι της ζωής του να είναι στην θέση αυτού του γλυκού ηλικιωμένου ζευγαριού που περπατάει χέρι-χέρι στην παραλία.

  .

O θάνατος της μοιραίας γυναίκας

   Είναι επίσημο λοιπόν! Η μοιραία γυναίκα του φιλμ-νουάρ με την υπέρμετρη σεξουαλικότητα και τα σαγηνευτικά μάτια έχει επισήμως πεθάνει. Θρηνήστε λοιπόν κυρίες και κύριοι: εξελισσόμαστε. Το παρατηρητικό μάτι υποφέρει.

  Ήρθε λοιπόν η Παρασκευή ως αναμενόταν, τα σαρκοβόρα φόρεσαν τα καλά τους και βγήκαν στο καθιερωμένο κυνήγι. Έτσι και εγώ, μασκαρεύτηκα με το καινούργιο μου ble electric φόρεμα- σωστό δόλωμα- και βγήκα στη γύρα. Πλήρης αποτυχία η βραδιά μια και τα ψάρια αποδείχθηκαν μάλλον ατροφικά, αποφάσισα γενναία να το παίξω «Μεγάλος Αδερφός».

  Θηράματα και κυνηγοί, ανεξάρτητος φύλου παραδοσιακά στο παιχνίδι. Το παιχνίδι βλέπετε ποτέ δεν αλλάζει, οι μέθοδοι αλλάζουν. Τα θηράματα γίνονται κυνηγοί και τούμπαλιν, πιστοί θαμώνες στου Διόνυσου το κουτούκι. Πιστός θαμώνας εννοείται και ‘γώ.

   Κι όμως η ικανότητα μου για αναλυτική παρατήρηση, ( η αρχή της γνώσης όπως πάντα λέω) ξεχασμένη από καιρό μου επιφύλασσε κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις, μου φανέρωσε το νέο πρόσωπο της εξέλιξης:

Εκπληκτικά καλοφτιαγμένες γυναίκες να «πουλούν» σχεδόν… πορνογραφικά την σεξουαλικότητα τους με αντάλλαγμα ένα αντρικό βλέμμα και ίσως μια καλά σχεδιασμένη τετ α τετ εξέλιξη και κουστουμαρισμένοι άντρες να κρυφογελούν σίγουροι για την «ικανοποιητική» συνέχεια του… σε ανοικτό μέτωπο φλερτ.

  Πλέον λοιπόν τα χαρτιά παίζονται ανοιχτά; Οι γυναίκες προτιμούν τις ικανοποιήσεις της στιγμής και το δείχνουν;  Και μετά; Μετά αναρωτιόμαστε που μας αποκαλούν π…. εύκολες και εμείς μ…. γουρούνια που το έχουν διαπιστώσει.

  Όχι λοιπόν το αρνιούμαι. Η αλήθεια είναι ότι και τα δύο φύλα αναζητούν τον έρωτα, τον ρομαντισμό, την ζεστασιά μιας αγκαλιάς σε μια δύσκολη στιγμή και ένα σωρό από άλλες αναχρονιστικές ιδέες τραγουδημένες από την φωνή του Frank Sinatra.  

   Μην με παρεξηγήσετε! Δεν είμαι οπισθοδρομική. Αντιθέτως! Εμπρός στην εξέλιξη. Εμπρός στην διεκδίκηση ίσων ευκαιριών στην ικανοποίηση. Αλλά ρε κορίτσια λίγη αξιοπρέπεια δεν έχει βλάψει ποτέ κανένα. Γι’ αυτό λέω: Εμπρός στην διεκδίκηση του σεβασμού.

    Η αλήθεια είναι ότι το αντίθετο φύλο ήταν και θα είναι πάντα αδύναμο μπροστά στην γοητεία μιας δυνατής γυναίκας που να ξέρει να χρησιμοποιεί την σεξουαλικότητα της σωστά και στις σωστές περιπτώσεις. Πνίγεται στην υπερδοσολογία ενώ εθίζεται στην σταδιακή εμφάνιση της.

 Φέρτε μια στιγμή στο μυαλό σας τις γυναίκες του κλασσικού χολιγουντιανού σινεμά.. Δημιουργημένες σε μια φαλλοκρατική κοινωνία κυρίως από άντρες που σκόπευαν να δημιουργήσουν τις ιδανικές γυναίκες όπως τις φαντάζονταν για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις του σκοποφιλικού θεατή. Οι ιδανικές γυναίκες: δυναμικές σαγηνευτικές μορφές με απροσδιόριστη εξουσία στο δυνατό φύλο.

 Είναι πραγματικά αναγκαίο αναρωτιέμαι το θηλυκό να υποβιβάζει το νοητικό της επίπεδο προκειμένου να λάβει τη σύντομη προσοχή ενός αρσενικού; Είναι, συνεχίζω, μοναδική επιβράβευση της γυναικείας γοητείας και μοναδικότητας μια πρόστυχη ματιά; Για μια τέτοια ματιά αξίζει να τεμαχιζόμαστε και να μασκαρευόμαστε όταν δεν είναι ουσιαστική ανάγκη; Αυτό είχαν αλήθεια στο μυαλό τους οι θρυλικοί δημιουργοί όταν έφτιαχναν την ιδανική γυναίκα; Την ιδανική γυναίκα που θα μπορούσε να είναι στη σύγχρονη μα τόσο πρωτόγονη εποχή μας οποιαδήποτε από εμάς.

 

  

H Rita Hayworth ως Gilda (1946)